[News] Jang Dong Gun 2008 Birthday Party and Fan Meeting – Recap from a fan Part 1-2

Source : http://justjdg.blogspot.com/

Source : http://www.jangdonggun-club.com

JDG 2008 Birthday Party – Part One (Revised)

Hi Everyone,

I could remember last year when Just JDG forum was still up and running, a group of us tried to give everyone the latest updates about THE Birthday party events. As I would like to make this a little trend for the website with
the permission from the webmistress I am going to try to write a little about the event to share with everyone who cannot join us. Unlike last year our chase for Jang Dong Gun was on a daily basis and 4 days in a row (thanks to him being in a foreign country where we can greet him and send him off in the airport and the 2 Missha events), this year we were only able to see him once in his homeland. But of course it was satisfying nonetheless.

This year we met up in Coex Mall at about 10.30am to 11am and the meeting place was somewhat a challenge to find since it was in place that was under renovation so the sign literally do not exist, But for the love of DG this is
a challenge that I was willingly to take. I was lucky enough that before my hunt began it was already over since I saw Adonis International had already gathered together and started to move towards the venue. There were about
100+ of us and to me it was a rather impressive sight walking together through a mall. Like a lost little duckling, I join the group proudly. It was great to see the familiar faces and meet up with the new ones. The first thing that greet us when we arrived at the venue was a beautiful "samsung gift card" poster that cause my heart to flutter and my hand to my handbag to grab my camera. We have to line up to register and to pick our seat numbers, get all those goodies from the sponsors, lucky draw to get DG souvenir and best of all we were asked to write a question to ask DG. This year we got 2 bags of goodies that was placed in 2 beautiful paper-bag with DG’s pictures on it. One was from Chung Jung Won and another bag from SK Telecom. The goodies include a variety of cooking product from Chung Jung Won, like some drinking vinegar, seaweed, chili and mushroom paste, and a bottle of soy sauce (that may thought was a beverage), Hera Homme facial set, "special" made Korean guide book for Adonis, a fan and most important DG’s birthday biscuit. And to my surprise a sheet of paper telling us that we will be playing some games with DG and winners will be able to get a gift from DG on stage (I will talk more about the games later).

While I was drooling over the pictures on the bag, we were told that at 12.30pm we can line up to buy souvenirs. Since, it was always a rare opportunity to be able to purchase such treats I forgone my lunch to get in line. But before doing that I went to the another line to purchase DG’s special Samsung gift card set. They were 5 different style to choose from. Aside from the previous one with DG’s movie pictures on it, they were two new one from the image of "Big Big Credit Card CF". All of them were so beautiful, so it was easy for me to decide which one to get. I bought them all. Then I proceed to the next line, after some time of anticipation since
we have no idea what was on sale, when it was my turn to get to the booth to buy the souveniers I was informed due to the limited amount of things available , I could only buy one set of each and the bad news was I could
only choose one type of key chain. Ahhh.. the agony of choosing but it was a decision to make nonetheless. I got a clock, a ceramic set with my absolute favorite DG’s expression from the second Chung Jung Won pictures and a key
chain. I was satisfied. The line was really long and the souvenirs were sold out in less than an hour and half ( I pad myself for making the right decision). The hall was getting crowded with more fans, and there were more posters in the hall for the fans to take pictures with, one from Hera and another from Samsung camera. Oh, there was also one where you can be the bride of DG from Samsung Card.

End of Part One of Four

PS: I am so glad to see quite a numbers of fans from Mexico. And I think there were fans from about 16-17 countries who showed up this year.I would love to welcome all of them and hope that everyone will continue to support Jang Dong Gun.

Once again, please pardon my grammar. And this write up is from me (peipei) and does not represent website

JDG 2008 Birthday Party – Part Two (Revised)

Then the big moment is here. We were ask to form a line to enter the auditorium. I was very lucky and had a great
seat where I was very close to the stage. On both side of the stage had 2 large posters with DG’s pictures. There were 3 single white sofa, a table filled with some things, and two luggage bag on the stage. When everyone was seated the screen started with clips from the movies that DG had played starting from "The Promise" and ending with "TaeGuk-Ki". Then we see a silhouette behind a screen (made by a huge piece of cloth) , the crowd cheered loudly and everyone was very excited and we heard DG’s beautiful voice saying "Hi" to us. Then silence, the silhouette was gone, the auditorium light was turn down, then the screen for released down, when all of us were thinking that we would see
him on the stage, we heard the sweet familiar voice from behind saying "actually I am here" and the spotlight was on him. The fans were all excited and many ran to him. He was as gorgeous as usual. His hair is shorter, he looks really refreshing, and very very young (I swear to you guys that he does not look like his age, and I am not bias) and had put on some healthy weight. He was in a white suite and pants and his shirt was white but with many light blue prints on it. (Please don’t ask me what shoes he wore because it was lucky enough that I could look at his clothings as I cannot get over just gawking at his beautiful face all the time.) He really have great complexion that I would kill for. He was walking towards the stage all the surrounded by the fans (of course he was guarded by the staff members). As
I was too busy and mesmerized just starring at his face all this time. After he was up at the stage, I heard some exciting lucky fans saying that they manage to shake his hands. There were simultanous English translation so we who does not speak Korean will be able to understand what was going on. The MC of the day was not Goh Hyung Jin but Kim Jae-dong. After DG introducing him to us , they set down on the sofa. The MC said that whenever he saw DG, DG reminded him of the true meaning of a good looking guy.

(NOTE: The sequence of my recap might not be the most accurate since all this are from my limited memory. So please forgive me if there are inaccuracy. Also I will not be able to write down all the conversation that took place, I will only recap the highlight of the conversation aka those that I can remember.)

The first section was about DG travelling habits and his New Zealand trip. DG said that he had travel extensively around the world but he had never been to Latin America and Africa. He had many luggage bag and most of them are really huge. The one he brought on stage was the 2 smaller ones. And the smallest one he used for China and Japan trip. The MC ask him to demonstrate to us how he carries his luggage and he did. He was so adorable when he was doing that. He really look a like a school boy. He gently lift up the luggage handle and pulled the luggage (just like what all of us do though I got to say he got to be the most stylist person I have seen) and smoothly make a few steps, he even pushes the luggage bag back and forth a couple of times. He did that twice one with a black 26′ inch bag and another with the 23′ bag (that is my estimation of the bag size so I could be wrong). Then there was a home video made by DG (aka he is the cameraman and the commentator) from New Zealand. He said he spent about six months in NZ so he rented an apartment and try to make it feel like home. In the clips we got to see his room, kitchen, dining and living room, laundry room and even bathroom and his closet. His apartment had a great view of the sea and he said he likes to go to his balcony to look at the sea. He also said that he can travel freely in NZ as most people do not recognize who he is at all. He even showed us outside of his apartment that he lived with. His room has three portable heater in it and besides his bed are filled with books. He lives with one of his manager and there was also like a study room where a laptop and printers were available. His closet was not very tidy when the clips was shot so he apologize and said timidly maybe he should not have shown us that (how cute!!). He said shooting usually starts at 5.30am on the weekdays and on the weekends he will have free time. He spends most of the time in his apartment or around his apartment. He said while he was in NZ, he missed his fans. He also mentioned that the environment in NZ is different from in Korea.

He also shared with us about the general plot of Laundry Warrior (I will not give out any spoilers here but it seems like a very interesting, intriguing and different fantasy type of movie. And we will get to see DG as the Best Oriental warrior !!) and that the first part which is the shooting part of the movie had already completed and the second part which is the post production part of the movie should be
completed by October and we should be able to see the the movie either by the end of this year of
early next year. He does seems to think that it will be an interesting movie.

Then we played the first game. It is about how much you know about DG. All of us were given a circle and a cross. And the MC will say a statement about DG and we will have to indicate if that is correct by showing the circle and wrong with the cross. Those who gave the wrong answer will be disqualified. While playing this game, I feel really ashame because when it came to the second questions about his shoe size I was absolutely clueless. Other fans were fantastic and knew DG so well. The game intention was to end with 6 winners but even after all the questions they had prepared were asked, there were still quite a number of fans still in the game. And the MC have to make up more questions spontaneously One of the questions that the MC made up was"Did DG had breakfast this morning ? ( The answer was No) .The final winner was a Japanese fan. My salute to her. Imagine, do you know when "Last Match/Final Jump" was broadcast?, His waist size ?, what was the first thing that Cecilia Cheung said to him when they first met?, who was his First Love? who was the actor that he acted with that has the biggest age gap?, is he taking any supplements for his health ?what was his nickname in elementary school?…..

His earnest , shy and at times playful look when he was showing his answer during the game was such a delight to watch. It was hilarious to see his cute curious expression when the audience showed disbelief that his waist size was 32inch. He said " all of you really don’t believe that is my waist size?" He said when he first debut his waist size was 28inch, when he was the heaviest it was 34 inch, after he lost weight in typhoon it became 30inch and now he is 32 inch. (he is so cute, trying to explain to us and in a way convince us)

And also the answer about his nickname was a surprise to me. Everyone would think it might be "cow", "big eyes", or "gold fish". But wrong !! It is actually a girlfriend of a very popular Japanese character (which i apologize that i cannot recall the name). GIRLFRIEND? DG said that when he was in elementary school because he has very long eye lashes, many people mistaken him as a girl !!! In fact, many are not able to tell whether he is a male or female (no wonder I sometimes thought that he is more beautiful than his female co-star). His expression when he talked about that was priceless. They are no words I could use to describe it. The shyness, the innocence and the embarrassment. (sigh… so adorable)

Then they were greeting messages from other stars in video clips form. Those stars include Shin Mina, Won Bin, Jun Jin Mo, Ha Ji Won and Goh Hyung . In fact, Goh Hyung Jin, Hyung Bin, Han Jae Suk and Shin Mina were sitting in the front row during the first part of the program. With the request from the audiences, they were introduced and they stood up one by one to greet us (how sweet of them).

Finally, it was the Questions and Answers session. DG picked up 2 questions each from Adonis Korea, Japan and International. I cannot really recall all the questions so I will write down what I can remember from his answers. He said that he has not picked up a new project but he is trying to focus on looking for a small scale movie so that we can see him more often on screen (since the big scale movie usually take much longer time to prepare and shoot). He has never made any decision whether he will act in drama or movie particularly. He is considering both. He said in the past he always choose role
that are of very strong characters and he really wants to be in a character that he wants to show a softer side of him and maybe have some resemblence of himself.

Then we have a short break before the second part begin.

End of Part two of Four

PS: I really have a good time just starring at DG. As I do have a great seat and was able to have a great look at him it was such a joy to see his gesture, expression and demeanor. He is really a very soft, gentle, well mannered, shy and boyish person. There was one part when the MC and him was still talking and the video clips from NZ suddenly appeared on the screen, he was surprised and in a rather cute confuse look , sheepishly he said "why am I there?" And I love the expression he gave when the cameraman capture Goh Hyun Jin from the crowd. The easiness, gratitude and adoration he has for his friends is so touching.

Once again, this write up does not represent the website.


งานฉลองวันเกิดชางดงกอนปี 2008 ตอนที่หนึ่ง


ชั้นยังจำได้ว่า เมื่อปีที่แล้วขณะที่ ‘หน้าฟอรั่ม’ ของเจดีจียังคงดำเนินการอยู่ พวกเราบางคนก็ได้พยายาม เกาะกระแสข่าวล่ามาเร็วของงานวันเกิดเจดีจี อยู่ทุกขณะเช่นกันในช่วงนั้น ซึ่งคราวนี้ก็เช่นกัน ที่ชั้นอยากจะปฏิบัติดังนั้นสืบต่อไป โดยที่ได้ขอความเห็นชอบจากทางเว็บมาสเตอร์แล้ว ซึ่งชั้นจะบรรยายเรื่องราวหรือเหตุการณ์ในช่วงสำคัญๆของงานคราวนี้ โดยหมายใจเพียงว่าจะได้ร่วมแบ่งปันเหตุการณ์ที่ชวนประทับใจนี้กับทุกๆท่าน ที่ไม่มีโอกาสได้ไปพบเห็นด้วยตนเองเหมือนพวกเรา ไม่เหมือนกับเมื่อปีที่แล้ว ที่การ ‘ไล่ตาม’ ชางดงกอนของเราทั้ง 4 วัน เป็นไปตามหมายกำหนดการทั้งสิ้น (ต้องขอบคุณเขาที่เดินทางไปต่างประเทศเสียเป็นส่วนใหญ่ จึงทำให้พวกเราได้มีโอกาสไปยืนรอส่งเขาที่แอร์พอร์ท รวมทั้งที่งานมิชช่าอีกสองครั้งนั่นด้วย) และปีนี้เราจะมีโอกาสได้พบเขาในบ้านเกิด ก็จากงานวันเกิดของเขาคราวนี้เท่านั้น แต่ถึงอย่างไรก็ยังทำให้เรารู้สึกตื่นเต้น จนประมาณไม่ถูกอยู่ดี…

เริ่มด้วยปีนี้เรานัด ‘รวมพล’ กันที่ Coex Mall ตอน 10:30 ถึง 11 นาฬิกาตรง ซึ่งสถานที่นัดพบคราวนี้ สร้างความวุ่นวายสับสนให้กับพวกเราทั้งหมดพอสมควรทีเดียว เนื่องมาจากสถานที่แห่งนี้กำลังอยู่ในระหว่างการปรับปรุงใหม่ ดังนั้นบรรดาป้ายจุดสังเกตอันโดดเด่นต่างๆที่เราหวังจะยึดถือ จึงไม่มีปรากฏอยู่เลย แต่เพื่อเจดีจีที่รักของพวกเรา ถึงจะต้องยุ่งวุ่นวายแค่ไหนชั้นย่อมต้องสู้ไม่มีถอยอยู่แล้ว ซึ่งชั้นก็โชคดี ที่ก่อนการตามหาจะเริ่มต้น มันก็ได้สิ้นสุดลงโดยทันที เมื่อได้เหลือบไปเห็นบรรดาสมาชิกเอไอ (อโดนิส อินเตอร์เนชั่นแนล) ได้มารวมตัวรอคอยชั้นอยู่แล้ว จากนั้นเราทั้งกลุ่มก็ได้เคลื่อนย้ายสู่จุดหมายต่อไปทันที พวกเราทั้งหมดมีจำนวนร่วม 100 คนทีเดียว ดังนั้นชั้นจึงอดคิดไม่ได้ว่า มันจะเป็นภาพที่ชวนดึงดูดสายตาผู้คนเพียงไหน เมื่อเราทุกคนพากันเดินออกจากสถานที่นัดพบแห่งนั้น คงดูราวกับผึ้งแตกรัง ซึ่งนั่นก็ทำให้ชั้นเดินตามทุกๆคนไปอย่างภาคภูมิใจอยู่ลึกๆ รู้สึกดีจริงๆที่ได้มีโอกาสมาพบเจอคน ‘เคยคุ้น’ ตลอดจนถึงเพื่อนใหม่ สิ่งที่สะดุดตาเรานับตั้งแต่ก้าวแรกที่เรามาถึงคือ โปสเตอร์ ‘บัตรของขวัญซัมซุง’ ที่ทำเอาหัวใจของชั้นเต้นรัวเร็ว ขณะที่มือก็ซุกลงไปในกระเป๋าถือ เพื่อคว้าเอากล้องถ่ายรูปขึ้นมาบันทึกภาพ พวกเราต้องเข้าแถวเพื่อลงทะเบียน และรับเลขที่นั่งจากเจ้าหน้าที่ จากนั้นก็ยังได้รับแจกของที่ระลึกหลากหลายชนิดจากสปอนเซอร์ของงานอีกด้วย นับว่าเป็นโชคดีของพวกเราที่มางานนี้โดยที่ไม่ได้กลับบ้านมือเปล่า แต่ที่เยี่ยมยอดยิ่งกว่าสิ่งใดทั้งหมด นั่นก็คือเราทั้งหมดได้ถูกขอให้เขียนคำถาม ที่จะใช้ขึ้นไปสัมภาษณ์เจดีจีสดๆบนเวทีอีกด้วย ปีนี้เราได้รับแจกของที่ระลึกเป็นกระเป๋าถือสองใบ ซึ่งบรรจุสินค้าตัวอย่างสิ่งละอันพันละน้อย โดยทั้งหมดนี้ถูกรวบไว้ในถุงกระดาษใบสวยที่มีรูปเจดีจีประทับอยู่อย่างโดดเด่น โดยถุงหนึ่งเป็นสินค้าตัวอย่างจากชุงจุงวอน ส่วนอีกถุงหนึ่งก็มาจากเอสเคเทเลคอม สิ่งของที่อัดแน่นอยู่ในถุงของชุงจุงวอน เป็นผลิตภัณฑ์ประกอบอาหาร ไม่ว่าจะเป็นน้ำส้มสายชู สาหร่ายทะเล เห็ดและพริกแห้งบดปรุงรส ซอสถั่วเหลืองขวดเล็กๆ (ซึ่งน่าจะใช้เหยาะเพียงไม่กี่ทีก็หมดแล้ว) เครื่องสำอางประทินผิวของเฮร่าฮอมม์ และที่ ‘พิเศษสุด’ จริงๆก็น่าจะเป็นหนังสือนำเที่ยวสำหรับอโดนิส ซึ่งจัดทำขึ้นเพื่อบรรดาแฟนๆที่เหนียวแน่นของเจดีจี ที่ได้มีโอกาสมาเป็นแขกคนสำคัญในงานวันเกิดของเจดีจีในปีนี้ และที่ทำให้เราประหลาดใจยิ่งกว่านั่นก็คือ มีกระดาษแผ่นหนึ่งแนบมาด้วย ในนั้นระบุไว้ว่าพวกเราจะต้องเล่นเกมส์กับเจดีจี โดยผู้ชนะจะได้ขึ้นเวที ไปรับของขวัญจากมือของเจดีจีอีกด้วย (เอาไว้ชั้นจะพูดถึงเกมส์ที่ว่านี้อีกทีนะคะ)

ขณะที่ชั้นกำลังจดๆจ้องๆรูปของเจดีจีบนถุงอย่างเพลิดเพลินอยู่นั้น เราก็ได้รับทราบมาว่า เวลา 12:30 จะเป็นเวลาที่ให้ ‘เข้าคิว’ ซื้อของที่ระลึกได้ ซึ่งจะเปิดให้ซื้อหาเป็นสมบัติส่วนตัวได้ ก็เพียงเวลานี้เท่านั้น ดังนั้นชั้นจึงรีบไปจัดการกับอาหารกลางวันอย่างเร่งด่วน ก่อนที่จะพาตัวเองมาแกร่วอยู่ในแถว โดยที่ก่อนหน้านี้ชั้นก็ไปต่อคิวอยู่ที่ซุ้มซัมซุง จนได้บัตรของขวัญซัมซุงชุดพิเศษ ซึ่งเป็นภาพของเจดีจี มาเป็นกรรมสิทธิ์แล้ว ชั้นเลือกได้ 5 ใบ 5 แบบแตกต่างกันไป นอกจากจะเป็นภาพในภาพยนตร์เรื่องล่าสุดของเจดีจีถึงสามใบแล้ว อีกสองใบที่เหลือยังเป็นภาพโฆษณาชุดใหม่ของ ‘บิ๊ก บิ๊ก เครดิตการ์ด’ อีกด้วย บัตรทุกๆใบดูสวยสดใสน่าสะสมจริงๆ ดังนั้นจึงเป็นการง่ายมากสำหรับชั้นที่จะเลือก โดยการเหมามันหมดทั้งเซ็ทนั่นแหละ ต่อจากนั้นชั้นก็แว่บออกไปต่อคิวที่แถวอื่นอีก ทั้งๆที่ต้องแกร่วรออยู่พักใหญ่ โดยที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าของที่เค้าขายมีอะไรบ้าง และในทันทีที่ชั้นได้ขึ้นไปยืนอยู่ตรงหน้าซุ้ม ก็ได้รับแจ้งว่าของที่เค้าสามารถจำหน่ายให้เราได้มีจำนวนจำกัด ซึ่งชั้นจะสามารถซื้อได้เพียงอย่างละหนึ่งชิ้น และข่าวร้ายก็คือ ชั้นเลือกได้แค่พวงกุญแจเพียงพวงเดียวเท่านั้น เฮ้อ!…เลือกนักมักได้แร่เป็นอย่างนี้เอง อย่างน้อยก็ยังไม่เสียโอกาสไปเปล่าๆล่ะน่า และชั้นยังได้นาฬิกามาเรือนหนึ่ง ทำจากเซรามิกเป็นภาพของเจดีจี ในโฆษณาชิ้นที่สองของจุงชุงวอน ซึ่งเป็นภาพที่ชั้นชอบมาก กับพวงกุญแจ ซึ่งชั้นก็พอใจ แถวที่ชั้นเข้าไปต่อคิวแต่ละซุ้มนั้นยืดยาวมาก ของที่ระลึกขายดีเป็นเทน้ำเทท่าขายเกลี้ยง ภายในเวลาเพียงชั่วโมงครึ่งเท่านั้น (ที่ซื้อได้แค่นี้ ก็ต้องโทษความช่างเลือกของตัวเอง) บริเวณห้องโถงใหญ่ยามนี้ ดูคับแคบไปถนัดใจจากจำนวนแฟนๆที่ตามเข้ามาสมทบ เพิ่มมากขึ้น ตามผนังทุกด้านมีโปสเตอร์ขนาดยักษ์แขวนเรียงราย ดึงดูดให้บรรดาแฟนๆต้องดึงกล้องขึ้นมาบันทึกภาพกันอย่างคึกคัก ไม่ว่าจะเป็นภาพโฆษณาจากเฮร่า หรือจากกล้องของซัมซุง…โอ้โฮ!…ละลานตาโดดเด่นมาแต่ไกลคือ ภาพของเจดีจีจากซัมซุงการ์ด ที่ชั้นหลงรัก….


ปล.ชั้นรู้สึกดีใจที่ได้พบกับแฟนๆชาวเม็กซิโกจำนวนหนึ่ง และชั้นคาดว่าแฟนๆที่มาในงานปีนี้น่าจะมาจาก 16- 17 ประเทศทีเดียว ชั้นรู้สึกดีใจและยินดีต้อนรับพวกเค้าทุกๆคน และหวังว่าพวกเค้าเหล่านั้นจะยังคงให้การสนับสนุนเจดีจีต่อไป และได้โปรดให้อภัยในไวยากรณ์ อันดูสับสนของชั้นด้วยนะคะ และข้อความเหล่านี้มาจากชั้น (เพ่ยเพ่ย) มิได้นำเสนอในเว็บไซท์แต่อย่างใด…

งานฉลองวันเกิดชางดงกอนปี 2008 ตอนที่สอง

จากนั้นวาระสำคัญที่เรารอคอยก็ได้เริ่มต้นขึ้น นั่นก็คือเราถูกขอให้เดินเรียงแถวทยอยกันเข้าไปในสถานที่จัดงาน ชั้นโชคดีจริงๆที่ได้ที่นั่งติดขอบเวทีเลย ทั้งสองด้านของเวทีมีโปสเตอร์ขนาดยักษ์อยู่สองภาพ ปนเปกับภาพของเจดีจีขนาดต่างๆอีกประปราย บนเวทีจัดวางเก้าอี้เดี่ยวบุด้วยนวมสีขาวไว้ 3 ตัว โต๊ะเล็กซึ่งบนนั้นมีของบางอย่างวางอยู่ และยังมีกระเป๋าใส่สัมภาระอยู่สองใบวางอยู่ถัดไป และเมื่อทุกๆคนนั่งลงแล้ว บนจอขนาดยักษ์ก็ปรากฎภาพนิ่งจากภาพยนตร์หลากหลายเรื่องของเจดีจี เริ่มจาก ‘เดอะ พรอมมิส’ และไปสิ้นสุดที่ภาพยนตร์เรื่อง ‘แทกึกกี’ จากนั้นเราก็ได้ยินเสียงอะไรบางอย่าง แว่วออกมาจากด้านหลังจอภาพ (ซึ่งทำจากผ้าผืนใหญ่) เสียงผู้คนรอบด้านร้องเชียร์กันดังสนั่น ดวงตาของทุกๆคนจับจ้องไปบนเวทีอย่างตื่นเต้น และแล้วเราก็ได้ยินน้ำเสียงอันไพเราะของเจดีจีลอยล่องออกมาทักทายพวกเราว่า ‘สวัสดีครับ’ ความเงียบสงัดบังเกิดขึ้นในบัดดล เสียงแว่วที่ได้ยินเมื่อครู่ก่อนจางหายไปทางไหน บัดนี้ไม่มีใครสนใจอีกแล้ว แสงไฟทุกดวงในที่นี้ถูกปิดลง จอภาพก็มืดสนิท พวกเราทุกคนต่างนั่งนิ่งคาดหวังกันไปว่า เราอาจได้พบเขาบนเวที เราก็ได้ยินเสียงอันไพเราะเคยคุ้นของเขาดังมาจากด้านหลังว่า ‘จริงๆแล้ว ผมอยู่ตรงนี้ครับ’ และแล้วสปอตไลท์ดวงใหญ่ก็ฉายแสงลงมาที่เขา บรรดาแฟนๆต่างตื่นเต้นเป็นอย่างมาก บางคนถึงกับลุกขึ้นวิ่งไปหาเขา เขาช่างโดดเด่นคมสันสะดุดตาเฉกเช่นที่เคยเป็นมานั่นเอง ผมของเขาดูสั้นลง ดูสดชื่นแจ่มใส และก็ดูเด็กล๊งเด็กลงเอามากๆ (ให้ชั้นไปสาบานที่ไหนก็ได้ว่า เขาดูไม่สมกับอายุเลย) และดูเขาแข็งแรงดูแลสุขภาพได้ดีทีเดียว เขาอยู่ในชุดสูทสีขาว สีเดียวกันทั้งเสื้อสูทและกางเกง ส่วนเสิ้อเชิร์ทตัวในก็เป็นสีพื้นขาวเช่นกัน แต่มีลายเป็นริ้วๆสีน้ำเงิน (แต่อย่าได้ถามชั้นเลยว่าเขาใส่รองเท้าแบบไหน เพราะแค่ให้ชั้นจำได้ว่าเขาแต่งตัวยังไงก็นับว่าโชคดีนักหนาแล้ว ด้วยว่านัยน์ตาของชั้นมัวแต่จับจ้องไปที่ใบหน้าสุดแสนหล่อเหลาของเขาอยู่ตลอดเวลา) ผิวพรรณของเขาช่างขาวเนียนละเอียดซะจนชั้นชักอายตัวเองเชียว เขาเดินตรงไปที่เวที ขณะที่แวดล้อมไปด้วยแฟนๆเต็มไปหมด (และแน่ล่ะว่า เขายังอยู่เกราะกำบังของบรรดาสตาฟอีกเช่นเคย) ขณะที่ชั้นกำลังว้าวุ่นด้วยต้องมนต์สะกดจากความหล่อเหลา จนจดจ่อแต่เฉพาะใบหน้าของเขาตลอดเวลาอยู่นั้น ในทันทีที่เขาก้าวขึ้นไปยืนบนเวที ชั้นก็ได้ยินมาว่ามีแฟนผู้โชคดีบางท่านเกือบได้ ‘จับมือ’ กับเขาแล้ว เพราะมีคำบรรยายเป็นภาษาอังกฤษ ดังนั้นพวกเราที่ไม่รู้ภาษาเกาหลี จึงยังพอเข้าใจเหตุการณ์รอบตัวได้บ้าง พิธีกรที่จะทำหน้าที่ในค่ำคืนนี้ไม่ใช่ โกห์ฮยูงจินอย่างที่คาด แต่กลับเป็นคิมแจดอง หลังจากที่เจดีจีได้ทำการแนะนำตัวเขาให้ทุกๆคนได้รู้จักแล้ว ทั้งสองก็นั่งลงยังเก้าอี้เดี่ยวบุนวมสีขาว จากนั้นพิธีกรก็กล่าวว่า ทุกๆครั้งที่เขาได้พบเจดีจี เขามักได้ซาบซึ้งถึงนิยาม ของบุรุษรูปงามสมบูรณ์แบบทุกครั้ง…

(บันทึก : สิ่งที่ชั้นได้บรรยายมาทั้งหมดนี้ หาได้ถูกต้องตามความเป็นจริงทั้งหมดไม่ อันเนื่องมาจากความทรงจำอันจำกัดจำเขี่ยของชั้นในช่วงนั้นๆเอง ดังนั้นได้โปรดอย่าถือสาเลยนะคะ หากชั้นจะบรรยายอะไรคลาดเคลื่อนไปบ้าง อีกทั้งชั้นก็ไม่อาจจดจารทุกๆคำพูดที่เกิดขึ้น ตามความเป็นจริงได้โดยละเอียดอีกด้วย เท่าที่ชั้นทำได้มีเพียงจับเอาประเด็นหลักๆ ที่แต่ละคนพูดเอาไว้ เท่าที่ชั้นพอจะจำได้เท่านั้น)

รายการช่วงแรกทั้งสองคุยกันถึงอุปนิสัยที่โปรดปรานการท่องเที่ยว และการเดินทางไปนิวซีแลนด์ของเขา เจดีจีกล่าวว่าเขาเดินทางมาแล้วเกือบทั่วโลก ถ้าจะยังมีที่ๆไม่เคยไปก็น่าจะเป็นดินแดนลาตินอเมริกา และอาฟริกา ซึ่งเขามีกระเป๋าเดินทางอยู่หลายใบ และส่วนใหญ่จะมีแต่ใบใหญ่ๆทั้งนั้น ส่วนกระเป๋าเดินทางสองใบที่เขานำขึ้นมาบนเวทีด้วย เป็นเพียงใบย่อมๆที่เขามีอยู่เท่านั้น ใบเล็กสุดเขามักใช้ตอนเดินทางไปจีนหรือญี่ปุ่น ซึ่งพิธีกรก็ขอให้เขา ‘สาธิต’ ท่าทางตอนที่ถือกระเป๋าเดินทาง ซึ่งเขาก็กระทำตามอย่างกระตือรือร้น ท่าทางของเขาตอนนั้นน่ารักมาก ดูๆไปแล้วคล้ายๆเด็กนักเรียนจังเลย โดยเขาจะค่อยๆดึงหูหิ้วที่กระเป๋าขึ้น ก่อนที่จะลากกระเป๋า (ก็เหมือนๆกับที่พวกเราทุกๆคนทำนั่นแหละ แต่พอเขาทำบ้างมันกลับดูดีกว่าจริงๆ ชั้นคงต้องยอมรับแล้วว่าเขาทำอะไรก็น่าดูไปซะทั้งนั้น) ให้เคลื่อนตามเขาไปข้างหน้าช้าๆอย่างนุ่มนวล และเขายังลากกระเป๋าถอยหน้าถอยหลังกลับไปกลับมาให้เราดูซ้ำอีกสองสามหนอีกด้วย เขา ‘สาธิต’ ด้วยกระเป๋าเดินทางสีดำ ขนาด 26 นิ้ว ถึงสองครั้ง และอีกใบด้วยขนาดที่ย่อมเยาลงมาคือ 23 นิ้ว (นี่เป็นขนาดที่ชั้นคาดคะเนด้วยสายตา ดังนั้นชั้นอาจจะกะผิดก็ได้) จากนั้นก็มีการฉายโฮมวีดีโอที่ถ่ายโดยเจดีจี (เขาเป็นคนถ่ายและบรรยายด้วยตนเอง) จากประเทศนิวซีแลนด์ เขากล่าวว่าตัวเขามีเวลาอยู่ที่นิวซีแลนด์ถึงหกเดือน ดังนั้นเขาจึงจำเป็นต้องเช่าอพาร์ทเมนต์อยู่ และพยายามทำให้มันเป็นเสมือนบ้านเข้าไว้ ในวีดีโอเราจะได้เห็นห้องของเขา ไม่ว่าจะเป็นครัว พื้นที่ๆใช้ทานข้าว และนั่งเล่น ห้องซักล้าง และแม้แต่ห้องน้ำ ตลอดจนตู้เสื้อผ้าของเขาก็ตาม และบนอพาร์ตเมนท์ของเขา ก็ยังสามารถมองลอดออกไปเห็นทิวทัศน์แสนสวย ของท้องทะเลสีฟ้าครามได้อย่างชัดเจน ซึ่งเจดีจีก็ได้กล่าวว่าเขาชอบออกไปยืนมอง พร้อมกับรับลมทะเลที่ระเบียงเสมอ และเขายังบอกอีกว่า ที่นิวซีแลนด์เขาสามารถท่องเที่ยวไปไหนต่อไหน เหมือนที่ใครๆเค้าทำกัน ด้วยตัวเองอย่างมีอิสระเต็มที่ เพราะยังไม่มีใครจำเขาได้นั่นเอง เขายังให้พวกเราดูอานาบริเวณภายนอกอพาร์ตเมนต์ ที่เขาพักอาศัยอีกด้วย ในห้องของเขายังติดตั้งเครื่องทำความร้อน ชนิดแยกส่วนถึงสามตัว และที่ข้างๆเตียงของเขาก็มีหนังสือกองสุมอยู่เต็มไปหมด โดยเขาอาศัยอยู่ที่นี่กับผู้จัดการคนหนึ่งของเขา ซึ่งดูๆไปก็คล้ายๆกับห้องเรียน เพราะมีเครื่องคอมพิวเตอร์ชนิดพกพา และเครื่องปรินท์เตอร์ไว้พรักพร้อม ส่วนตู้เสื้อผ้าของเขา ก็ดูไม่เป็นระเบียบนักในวันที่เขาถ่ายวีดีโอ ซึ่งเขาก็ได้กล่าวขอโทษขอโพยอย่างกระดากว่า เขาไม่ควรให้พวกเราเห็นภาพนี้เลย (โถ!…ช่างน่ารักจริงๆพ่อคุณ!!) เขายังบอกอีกว่า การถ่ายทำมักเริ่มเอาตอนตีห้าครึ่งของทุกวัน มีเพียงวันหยุดสุดสัปดาห์เท่านั้น ที่เขาจะมีเวลาว่างเป็นของตัวเองบ้าง ส่วนใหญ่แล้วชีวิตของเขามัก ‘วนเวียน’ อยู่แต่ภายใน หรือไม่ก็ภายนอกอพาร์ตเมนท์ ที่เขาพักอาศัยอยู่เท่านั้น และเขายังบอกอีกว่าตอนที่อยู่นิวซีแลนด์ เขาคิดถึงแฟนๆเสมอ ทั้งยังเสริมขึ้นด้วยว่าสภาพอากาศและสิ่งแวดลัอมโดยรวมในนิวซีแลนด์นั้น แตกต่างกับเกาหลี…

เขายังพูดถึงบทบาทที่ได้รับใน Laundry Warrior อีกด้วย (ชั้นไม่อยากเกริ่นให้ทุกๆท่านต้องเสียอรรถรสไปก่อนหรอก แต่ทว่าพร๊อทของหนังเรื่องนี้น่าสนใจทีเดียว เพราะมันเป็นแนวฝันเฟื่องที่แปลกแยกแตกต่างกับที่เคยสร้างๆกันมา และเราก็จะได้เห็นเจดีจีในรูปลักษณ์ของนักรบมือฉกาจแห่งบูรพาทิศ !!) การถ่ายทำ ‘ช่วงแรก’ สำเร็จเสร็จสิ้นลงแล้วด้วยดี เหลือเพียงช่วงที่สองซึ่งจะต้องปักหลักถ่ายทำกันต่อไป โดยคาดว่าจะเสร็จสิ้นภายในเดือนตุลาคม ซึ่งกว่าเราจะได้ดูหนังเรื่องนี้ก็คงอยู่ในช่วงปลายปี หรือไม่ก็ต้นปีหน้าพอดี ซึ่งเขาเองก็มีความเห็นว่าหนังเรื่องนี้ เป็นหนังที่ ‘น่าดู’ เรื่องหนึ่ง…

จากนั้นเราก็เริ่มเล่นเกมส์แรกในหัวข้อที่ว่า ‘คุณรู้จักเจดีจีแค่ไหน?’ โดยพวกเราได้รับแจกเครื่องหมาย ‘วงกลมและกากบาท’ กันคนละชุด แล้วพิธีกรจะทำหน้าที่อ่านข้อความที่เกี่ยวกับเจดีจี ส่วนพวกเราจะมีหน้าที่ตอบว่าข้อความนั้นๆ ‘ถูกหรือผิด’ โดยการชูเครื่องหมายวงกลม หรือกากบาท ซึ่งคนที่ตอบผิดก็จะถูก ‘คัดออก’ ขณะที่เกมส์กำลังดำเนินอยู่นั้น ตอนแรกชั้นก็รู้สึกเหนียมๆชอบกล ซึ่งพอขึ้นข้อความที่สอง ที่ระบุถึงขนาดรองเท้าที่เขาใส่ อยู่ๆอาการเหนียมของชั้นมันก็เกิดหายไปทางไหนทันควันไม่รู้ ถึงขนาดยอมยกป้าย ถูก – ผิด ตามคนอื่นๆเค้าไปด้วย ส่วนบรรดาแฟนๆคนอื่นๆเค้าก็เก่งๆกันทั้งนั้น ต่างก็รู้จักเจดีจีกันแทบจะทุกซอกทุกมุมเลยทีเดียว และแล้วเกมส์ก็ได้ผู้ชนะถึง 6 คน แม้ว่าจะมีการป้อนคำถามตัดสินกันไปจนหมดแล้ว แต่พวกเขาทั้ง6 ก็ยังหาได้เพี่ยงพล้ำต่อกันไม่อยู่ดีนั่นเอง จึงเดือดร้อนถึงพิธีกรที่ต้องคิดหาคำถามข้อต่อไป เพื่อที่จะได้ตัดสินชี้ขาดอย่างเป็นเอกฉันท์เสียที และคำถาม ‘เด็ด’ ที่พิธีกรคิดขึ้นมาสดๆร้อนๆก็คือ ‘เจดีจีทานอาหารเช้าแล้วหรือยัง?’ (ซึ่งคำตอบที่ถูกต้องคือ ‘ยัง’) และแล้วเราก็ได้ผู้ชนะคือแฟนคลับจากประเทศญี่ปุ่น ชั้นรู้สึกยินดีกับเธอคนนั้นด้วยจริงๆ เธอเก่งมากๆ ก็ลองมาดูคำถามแต่ละคำถามซิ ว่าชวนปวดเศียรเวียนเกล้าแค่ไหน? อย่างเช่น…ซีรีย์เรื่อง ‘Last Match/Final Jump’ ออกอากาศเมื่อใด? แล้วเอวของเขาล่ะมีขนาดเท่าไหร่? ซีซิลเลีย ชุงพูดกับเขาว่าอย่างไรบ้าง เมื่อพบกันเป็นครั้งแรก? ใครคือรักแรกของเขา? ใครคือนักแสดงที่มีอาวุโส ‘สูงสุด’ ที่เขาเคยร่วมงานด้วย? เขาใช้ ‘ยาบำรุง’ ขนานใดในการรักษาสุขภาพ ให้แข็งแรงอยู่เสมอ?…

และคำตอบที่เกี่ยวกับชื่อเล่นของเขา ก็ทำให้ชั้นต้องประหลาดใจเช่นกัน เนื่องด้วยทุกๆคนคงจะคิดว่า มันจะต้องเป็นชื่อเหล่านี้ ไม่ว่าจะเป็น ‘วัว (cow)’ ‘ตาโต (big eyes)’ หรือแม้กระทั่ง ‘ปลาทอง (gold fish)’ แต่ผิดถนัด !! คำตอบที่ถูกก็คือ ‘แฟนสาว’ จากตัวละครอันโด่งดังในภาพยนตร์ญี่ปุ่นเรื่องหนึ่ง (ซึ่งชั้นต้องขออภัยที่จำชื่อเสียงเรียงนามของหนังเรื่องนี้ไม่ได้แล้ว) แฟนสาว? เนี่ยนะถึงจะฟังดูพิลึกไปบ้าง แต่เจดีจีได้ชี้แจงว่า เมื่อตอนที่เขาเรียนอยู่ชั้นประถม อาจเป็นเพราะใครต่อใครเห็นว่าขนตาชองเขายาวเหมือนผู้หญิง ก็เลยพากันทึกทักว่าเขาเป็นเด็กผู้หญิง !! และไม่มีใครดูออกเลยว่าเขาเป็นเด็กผู้หญิงหรือเด็กผู้ชายกันแน่ (ชั้นไม่แปลกใจเลยสักนิด เพราะบางครั้งชั้นเองก็ยังคิดเลยนี่นะว่าเขาดูสวยกว่านางเอกที่เล่นคู่กับเขาด้วยซ้ำไป) ท่าทางตอนที่เขาบอกกล่าวถึงเรื่องนี้ ก็ดูเรื่อยๆมาเรียงๆ ชั้นก็เลยไม่รู้ว่าควรจะบรรยายท่าทางของเขาตอนนั้นอย่างไรดี เพราะมันมีทั้งเขิน ทั้งไร้เดียงสาเหมือนเด็กๆ อีกทั้งยังดูเหนียมๆยังไงชอบกล (เฮ้อ…ช่างน่ารักซะจริงจริ๊ง…)

ความตั้งใจจริงจัง แม้บางครั้งจะกระเดียดไปทางขี้อาย และบางทีก็ดูช่างเล่นของเขา ในยามที่ต้องเฉลยคำตอบที่ถูกต้อง ช่างเป็นภาพที่น่าดูและสุดแสนประทับใจจริงๆ บางทีก็ดูน่าเอ็นดูเมื่อเห็นสีหน้าออกอาการ ‘กระตือรือร้น’ ของเขา เมื่อมีแฟนคนหนึ่งแสดงท่าทางว่าไม่เชื่อถือ ที่เอวของเขาจะมีขนาดเพียง 32 นิ้ว โดยเขากล่าวว่า “นี่พวกคุณไม่เชื่อกันเหรอครับ ว่านี่มันขนาดรอบเอวของผมจริงๆ?…” เขาบอกว่าตอนที่เขาเปิดตัวเข้าสู่วงการเป็นครั้งแรก รอบเอวของแค่ 28 นิ้วเท่านั้น และตอนที่เขา ‘หนักสุด’ มันก็ขยายไปจนถึง 34 นิ้ว และพอเขาลดน้ำหนัก เพื่อเข้าฉากในหนังเรื่อง ‘typhoon’ มันก็เหลือเพียง 30 นิ้ว แต่ขนาดที่แท้จริงของเขาตอนนี้คือ 32 นิ้ว (เขาช่างน่ารักจริงๆ ขณะที่พยายามอธิบายให้เราคล้อยตามไปด้วย)

จากนั้นก็มีการฉายคลิปวีดีโออวยพรวันเกิดของเขา จากดาราคนอื่นๆ ไม่ว่าจะเป็นชินมินะ (Shin Mina) วอนบิน (Won Bin) จุนจินโม (Jun Jin Mo) ฮาจิวอน (Ha Ji Won) และโกห์ฮยูงจิน (Goh Hyung Jin) อันที่จริงแล้วโกห์ฮยูงจิน วอนบิน ฮานแจซก และชินมินะก็นั่งอยู่ตรงแถวหน้าสุด ตอนช่วงแรกของรายการนั่นแหละ และจากเสียงเรียกร้องของบรรดาแฟนๆนี่เอง ที่ทำให้พวกเขาเหล่านี้ต้องลุกขึ้นยืนรับคำทักทายจากพวกเรา (พวกเค้าช่างน่ารักจริงๆ)

ในที่สุดก็มาถึงช่วงสัมภาษณ์เสียที ซึ่งเจดีจีได้เลือกคำถาม ของอโดนิสเกาหลี ญี่ปุ่น และอินเตอร์ขึ้นมา 2 ข้อ ซึ่งชั้นคงจำคำถามเหล่านั้นไม่ได้ทั้งหมดหรอกนะ ดังนั้นชั้นจะเล่าถึงคำตอบของเขาที่พอจะจำได้เลาๆดีกว่า เขาบอกว่าเขายังไม่ได้คิดถึงโครงการ(งาน)ใหม่ แต่เขาก็จะลองมองหางานระดับย่อมเยาลงมา เพื่อที่ว่าพวกเราจะได้มีโอกาสเห็นเขาบนจอหนังได้บ่อยขึ้น (เพราะหนังทุนสูงมักต้องใช้เวลานาน กว่าจะแล้วเสร็จสักเรื่อง) ซึ่งเขาเองก็ยังตัดสินใจไม่ได้ว่าควรจะรับเล่นละคร หรือว่าควรจะรับเล่นหนังต่อไปดี เขายังคิดลังเลอยู่ไม่รู้จบ เขาบอกว่าเมื่อก่อนเขามักเลือกรับแต่บทหนักๆ เด่นๆ จึงทำให้เขานึกอยากลองบทเบาๆสบายๆ ที่จะสามารถเปิดเผยด้านที่อ่อนโยนในตัวตนของเขาออกมาบ้าง…

จากนั้นม่านก็รูดปิดเราได้โอกาสพัก ก่อนที่จะได้กลับมาต่อกันใหม่ในช่วงที่สอง…


ปล. : ชั้นรู้สึกเป็นปลื้มจริงๆกับการได้จ้องมองเจดีจีนานๆเช่นนี้ โชคเข้าข้างที่เผอิญชั้นได้ที่นั่งแถวหน้า เลยทำให้ชั้นยิ่งได้เห็นเค้าถนัดชัดตาไปใหญ่ ชั้นเลยมีความสุขกับการได้เห็นรูปลักษณ์ของเขา กิริยามารยาท อีกทั้งการแสดงออกของเขาอย่างเต็มที่ เขาช่างนุ่มนวลสุภาพ มีมารยาท ขี้อายแลดูเหมือนเด็กจริงๆ มีอยู่ตอนหนึ่งขณะที่พิธีกรกับเขากำลังคุยกันอยู่ แต่แล้ววีดีโอจากนิวซีแลนด์ ก็มาปรากฏอยู่บนจอกะทันหัน หน้าตาของเขาตอนนั้น ‘เหรอหรา’ ราวกับกำลังประหลาดใจเป็นอย่างมาก อยู่ๆก็หลุดปากออกมาว่า “ทำไมผมถึงไปอยู่ตรงนั้นได้ล่ะเนี่ย?…” ซึ่งชั้นชอบท่าทางของเขาตอนนั้นจังเลย ตอนนั้นกล้องก็ได้แพนไปจับอยู่ที่กองฮยูงจิน ท่ามกลางผู้คนรายล้อมคับคั่งเบื้องล่าง ท่าทางอันน่ารักเป็นกันเองระหว่างเพื่อนสนิท ทำให้ชั้นรู้สึกประทับใจอย่างบอกไม่ถูกทีเดียว…

ข้อความนี้ถูกเขียนใน News คั่นหน้า ลิงก์ถาวร


Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  เปลี่ยนแปลง )


Connecting to %s